Radecznica

Dział : Miejscowości Dodane przez -   30 sierpień 2008 wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę
 
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś, siedziba gminy w powiecie Zamość, województwo lubelskie.


2. Historia

Początki miejscowości sięgają czasów Kazimierza Wielkiego i Władysława Jagiełły. Pierwotnie tereny radecznickie należały do Dymitra z Goraja, który otrzymał je od Ludwika Węgierskiego w 1377 r., zaś w 1388 r. potwierdził prawa do tych ziem Dymitrowi król Władysław Jagiełło. Przy końcu XIV w. Dymitr przekazał tereny radecznickie Smogorzewskim. W 1403 r. właścicielem został Tomasz Latyczyński z Radecznicy. Ród Latyczyńskich był właścicielem Radecznicy do końca XV wieku. Od 1564 r. właścicielami zostali Jan Kaczkowski i Jan Duda ze szlachty lennej panów szczebrzeszyńskich. Od 1593 r. włość szczebrzeszyńską, wraz z Radecznicą, nabywa i włącza do swej ordynacji Jan Zamoyski. W latach 1666 - 1760 Zamoyski przekazał Radecznicę Bernardynom; później powraca do ordynacji i Latyczyńskich. Pierwsi zakonnicy przybyli do Radecznicy w ok.1667 r. byli to Franciszkanie Konwentualni z Zamościa, a po nich Bernardyni. W celu sprawdzenia prawdziwości objawień w Radecznicy w 1679 r. powołano komisję teologów, w skład której weszli członkowie Kolegiaty Zamojskiej, która przesłuchała kilkadziesiąt osób. Komisja potwierdziła autentyczność objawień i uzdrowień, a słynące z objawień sanktuarium zdobyło wielką sławę i gwarantowaną przez króla, a także Sejm Rzeczypospolitej oraz biskupów - opiekę. W czasach rozbioru Radecznica znalazła się w granicach Austrii, co stanowiło utrudnienie dla wiernych z pozostałych terenów Rzeczypospolitej w dostępie do sanktuarium św. Antoniego. Dopiero w XIX w.po klęsce Napoleona i zmianie granic Radecznica stała się spowrotem znaczącym ośrodkiem kultu religijnego. W dniach Zielonych Świątek i św. Antoniego przybywały do sanktuarium wielotysięczne tłumy z całej Polski, modlono się wtedy o niepodległość i pomyślność Polaków. Wtedy też Radecznica otrzymała przydomek "lubelskiej Częstochowy".

Objawienia św. Antoniego.

Święty Antoni po raz pierwszy ukazał się 8 maja 1664 r. Szymonowi - ubogiemu tkaczowi, z wioski Radecznica na tutejszej górze zwanej "Łysą Górą". Wówczas święty Antoni nakazał by na szczycie tej góry wybudować kościół, zapewnil jednocześnie, że czciciele jego otrzymają tutaj wiele łask od Boga. Święty pobłogosławił także wodę z pobliskich źródeł przez co, dzięki tej wodzie wielu ludzi wyzdrowiało. W objawienia na "Łysej Górze" pierwsi uwierzyli mieszkańcy Radecznicy i okolic, często bowiem, jak głosi podanie, byli świadkami cudów, objawień i uzdrowień. Później na miejscu objawień postawiono krzyż, przy którym tłumnie zgromadzeni ludzie modlili się do św. Antoniego.

Kościół p.w. św. Antoniego i klasztor Bernardynów w Radecznicy.

Klasztor oo. Bernardynów w Radecznicy został ufundowany w 1667 r. przez biskupa Mikołaja Świrskiego, który nabył wieś słynącą z objawień św. Antoniego. Na "Łysej Górze", gdzie św. Antoni się ukazywał - biskup wybudował drewnianą kaplicę i mały dom zakonny, poczym sprowadził bernardynów. Staraniem pierwszego przełożonego ok. 1669 r. zbudowano drewniany kościół oraz większy klasztor. W międzyczasie Mikołaj Świrski sporządził akt fundacji radecznickiego domu bernardynów i oblatował go w Trybunale Lubelskim w 1670 r. Akt zawierał oficjalną erekcje klasztoru oraz bogate uposażenie. Bernardyńska kapituła w 1672 r. przyjęła fundacje przyznając klasztorowi jednocześnie tytuł konwentu. Młody klasztor stał się ważnym sanktuarium, gdzie czczono miejsce objawień św. Antoniego oraz, umieszczony w ołtarzu głównym kaplicy, jego obraz. Po zgromadzeniu materiałów budowlanych i uruchomieniu własnej cegielni zakonnicy przystąpili do budowy murowanego kościoła i klasztoru. Pierwsze gmachy wzniesiono w 1686 r. według projektów architekta Jana Michała Linka (twórcę fortyfikacji Zamościa), zleceną przez ordynata zamojskiego Marcina Zamoyskiego protektora klasztoru. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1695 r., wkrótce potem obraz św. Antoniego okrzyknięto cudownym i ozdobiono go srebrną "sukienką". Budowa klasztoru zakończyła się trzynaście lat później. Klasztor radecznicki po wybudowaniu stał się jednym z najważniejszych miejsc kultu na ziemi chełmskiej, był także miejscem kilku bernardyńskich kapituł prowincjonalnych oraz siedzibą niektórych prowincjałów. W 1742 r. kościół oraz część klasztoru nawiedził wielki pożar trawiąc wieże, dachy i prawie całe wyposażenie. Po pożarze dzięki wsparciu finansowemu przez Tomasza Antoniego Zamoyskiego,wojewody lubelskiego, Franciszka Dłużewskiego,cześnika krasnostawskiego oraz średniozamożnej szlachty zamieszkującej powiat szczebrzeski, sześć lat po pożarze odrestaurowano zniszczone budynki. Przy okazji restauracji świątyni wymieniono posadzkę na marmurową i zawarto kontrakt na budowę nowego ołtarza głównego, który ufundował Adam Suchodolski - notariusz ziemski, wraz z żoną Prudencją z Bilskich. Zawarto także kontrakt na obrazy i pozłocenia z malarzem o tajemniczym brzmieniu Wirzdu. W owym czasie gwardianem i prefektem radecznickim był O. Anzelm Pawęzkiewicz, on to zamówił nowe marmurowe schody przed ołtarz główny. Zakonnicy z Radecznickiego klasztoru brali udział w demonstracjach patriotycznych m.in. w 1861 oraz w powstaniu styczniowym, pomimo tego ich klasztor przetrwał pierwszą falę kasat represyjnych. Dopiero w 1866 r. staraniem unickiego biskupa chełmskiego Michała Kuziemskiego utworzono w klasztorze dom poprawy dla księży opierających się reformie obrządku cerkiewnego. Zanim konwent został przejęty przez grekokatolików, konsystorz biskupi nakazał rozdysponować wyposażenie kościoła Bernardynów pomiędzy kościoły diecezji lubelskiej. Przed rozdaniem wyposażenia świątyni sporządzono szczegółowy inwentarz, który został sporządzony przez dziekana zamojskiego ks. Antoniego Szyduczyńskiego, a następnie wyposażenie trafiło m.in. do kościołów w Łabuniach, Dubience, Tarnogórze, Tyszowiec, Czernięcina, Turobina, Rzeplina, Wożuczyna i Krasnegostawu. Kościół pozbawiony wystroju oraz wiernych, których prawie nie było, popadł w ruinę. Nadzieja na ożywienie świątyni i jej renowację pojawiła się wraz z osadzeniem w Radecznicy prawosławnych bazylianek, wtedy to świątynię przebudowano i umieszczono w niej obraz św. Antoniego Peczerskiego, zaczęto także odprawiać odpusty ku jego czci. Zakonnice opuściły Radecznicę po wybuchu I wojny światowej, a w 1916 r. kościół ponownie trafił do katolików. W trzy lata później w klasztorze ponownie osiedlają się bernardyni rozpoczynając równocześnie restauracje obiektów świątynnych według projektów Józefa Dziekońskiego. Kościół został wyposażony w nowe ołtarze i sprzęty. Rozproszone po licznych kościołach wyposażenie Radecznickiej świątyni zaginęło bądź uległo zniszczeniu np. cudowny obraz wraz z ołtarzem, który spłonął w XIX wieku.

 
3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Radecznica Radecznica Radecznica

- Sanktuarium św. Antoniego z Padwy
- Klasztor OO. Bernardynów
- Kaplica "Na wodzie", drewniana z 1824 r.
- Ołtarz z obrazem św. Antoniego w kaplicy na wodzie
- Figura św. Antoniego na wodzie
- Kaplica św. Franciszka z r. 1926 (w parku)
- W parku 3 kaplice murowane z czasów przedkasacyjnych, pobudowane na miejscu kaplic z końca w. XVII, remontowane w r. 1982.


4. Radecznica w internecie

- www.zamosc.opoka.org.pl/mapa/szczeb/6.htm
- bernardyni.ofm.pl/klasztor/radecznica
- www.ug.radecznica.bip-gov.pl/bip/glowna?idPodmiotu=3390
- spwszp.radecznica.pl
- republika.pl/horajec/radecznica.html

5. Galeria zdjęć z Radecznicy

-
Radecznica - galeria zdjęć

6. Położenie Radecznicy



7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Czytany 11453 razy
Więcej w tej kategorii : « Rachanie Radruż »

Reklama

Pogoda w Zamościu

Zamość

Google Translate

Bulgarian Croatian Czech English French German Hebrew Hungarian Italian Japanese Lithuanian Portuguese Romanian Russian Slovak Spanish Swedish Ukrainian

Strefa usług

DMC Firewall is a Joomla Security extension!