Klemensów - Michalów

sobota, 30 sierpień 2008 12:01
 
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś, w gminie Szczebrzeszyn w powiecie Zamość, w województwie lubelskim.

2. Historia

W XIX w. Klemensów należał do parafii Wielącza, a ostatnio do Szczebrzeszyna. W latach 1744-1746 wybudowano tutaj barokowy pałac (letnia rezydencja Zamoyskich), rozbudowany przez Henryka Ittara w latach 1810-1813 i następnie przez Henryka Marconiego w latach 1826-1841. Położony w obszernym parku krajobrazowym. Od r. 1794 istniała w pałacu kaplica dostępna dla wiernych. Po II wojnie światowej przy kaplicy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, dobudowanej do pałacu, zaczęto tworzyć punkt duszpasterski. Pierwsze misje odbyły się w r. 1966, a w r. 1971 peregrynacja obrazu MB. Od r. 1946 zaczęto obchodzić uroczystości odpustowe. Samodzielny punkt duszpasterski utworzono w r. 1974. Powstał on z miejscowości poprzednio należących do parafii: Szczebrzeszyn, Wielącza (Bodaczów i kol. Niedzieliska) i Tworyczów (Kulików). W pałacu istniała również kaplica półpubliczna. W kaplicy są 3 ołtarze drewniane: w głównym duży krucyfiks, a w bocznych obrazy Serca Pana Jezusa oraz MB.


3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Klemensów - Michalów Klemensów - Michalów Klemensów - Michalów

- Zespół Pałacowo Parkowy (letnia rezydencja Zamoyskich)

4. Klemensów w internecie

-
www.zamosc.opoka.org.pl/mapa/szczeb/3.htm

5. Galeria zdjęć z Klemensowa

-
Klemensów - galeria zdjęć

6. Położenie Klemensowa



7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- www.zamosc.opoka.org.pl/mapa/szczeb/3.htm


Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
 
Dział : Miejscowości

Stryjów

sobota, 30 sierpień 2008 12:50
 
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś w gminie Izbica w powiecie Krasnystaw, województwo lubelskie.

2. Historia
 

3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Stryjów Stryjów Stryjów


- Ruiny elektycznego pałacu Smorczewskich z 1818 roku wraz z przylegającym parkiem

4. Stryjów w internecie

-
www.szlachta.org/chelm_20_05_2006.htm
- zdeb.zamosc.net.pl/rezydencje/t_stryjow.htm

5. Galeria zdjęć ze Stryjowa

-
Stryjów - galeria zdjęć

6. Położenie Stryjowa



7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- Opracowanie własne


Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Werbkowice

sobota, 30 sierpień 2008 12:57
 
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś, siedziba gminy w powiecie Hrubieszów, województwo lubelskie.

2. Historia

W 1394 r. wieś wymieniana w łacińskiej parafii grabowieckiej. W 1401 r. należała do Milcza z Werbkowic, zaś w 1493 do Aleksandra z Werbkowic, choć pod rokiem 1453 występuje w dokumentach Jakub Śmietanka wojski chełmski, piszący się także z Werbkowic. W 1564 były tu 4 łany (67,2 ha) gruntów uprawnych. Wówczas wieś była w posiadaniu Mireckich i Stabrowskich. W XVII w. do Łaszczów, w 1846 r. do Szydłowskich, a następnie Chrzanowskich. W 1827 r. wieś liczyła 60 domów i 346 mieszkańców. Spis z r. 1921 wykazywał 77 domów oraz 548 mieszkańców, w tym 72 Żydów i aż 326 Ukraińców. Teren Gminy Werbkowice od wieku IV zostaje zasiedlony przez ludność słowiańską. Mniej więcej od VII wieku n. e. rozpoczyna się na tym terenie okres stabilizacji osadniczej trwającej do pol. XIII w. W dorzeczu Huczwy według opini większości badaczy wVIII w. wykształciło się plemię Dulebów. Być może ludność tego plemienia zbudowała w X w. gród w Czerwieniu. Prawdopodobnie był to stołeczny ośrodek tzw. Grodów Czerwieńskich, choć zdania na temat ich lokalizacji wśród badaczy są podzielone. Nie ulega jednak wątpliwości, że gród w Czerwieniu należał do dużych ośrodków i z pewnością cały obszar dzisiejszej Gminy Werbkowice mu podlegał gospodarczo i polityczne. Nazwa siedziby Gminy Werbkowice pochodzi od wierzby, której w dorzeczu Huczwy było bardzo dużo. Nazwa ta jest najprawdopodobniej pochodzenia ruskiego. Współczesna wieś powstała być może już w VII - VIII w. co potwierdzają badania archeologiczne wskazujące ciągłość osadnictwa od tego okresu. Pierwsze pisane wzmianki o miejscowości Werbkowice pochodząz XIV w. 2 lutego 1394 r. Zimowit IV, książę mazowiecki i bełski erygował rzymskokatolicką parafię w Grabowcu. Parafia obejmowała cały ówczesny powiat, w jej skład weszło 26 wsi a wśród nich także Werbkowice. Późniejsza historia Werbkowic związana jest z dworem a nasępnie z pałacem właścicieli ziemskich i tak w XVII w. należała do Łaszczów, w 1846r. do Szydłowskich, następnie do Czrzanowskich od 1908r. do 1944r. właścicielami dóbr werbkowickich są Rulikowscy. Antoni Szydłowski jest fundatorem powstałego w 1864r. drewnianego kościółka - cerkwi. Od 1807r. istniał tutaj urząd gminy. W 1881r. pop prawosławny organizuje małą szkółkę. W 1890r. zostaje wybudowany nowy budynek w którym usytuowano szkołę. W 1919r. otwarta zostaje pierwsz szkoła polska, licząca wówczas 50 uczniów. 15 sierpnia 1918r. zostaje wyświęcony kościół rzymskokatolicki. W 1928r. zostaje oddany do użytku budynek nowej szkoły murowanej. W 1921r. powstaje w Werbkowicach skrzyżowanie kolei wąskotorowej z szerokotorową. Powojenny obraz okolic Werbkowic zmienił się radykalnie. Zniknęły duże gospodarstwarolne /obszarnicze/, prawie całkowicie zniknęła wiejska zabudowa drewniana, w miejsce której powstała murowana, rozbudowano znacznie sieć dróg utwardzonych i uregulowano rzeki. Wybudowano również cukrownię /1961 - 63./, Polskie Zakłady Zbożowe, Zakład Prefabrykatów Budowlanych oraz utworzono Zakład Doświadczalny Uprawy i Nawożenia w Werbkowicach. Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" przez wiele lat prowadziła ożywoną działalność gospodarczo - handlową. Powstało wiele szkół i kościołów a także nowe parafie rzymskokatolickie w Honiatyczach /1975r./, Hostynnem /1975r./ i Terebiniu /1990r./.

3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Werbkowice Werbkowice Werbkowice


- Zespół pałacowo - parkowy z I połowy XIX w.

- Zarządcówka z końca XVIII w.

- Dawna drewniana cerkiew z 1864 r. powstała na miejscu poprzedniej z 1690 r. fundacji Aleksandra Łaszcza. Od 1919 r. służy jako kościół rzymskokatolicki.


4. Werbkowice w internecie

-
werbkowice.pl/gmina
- www.wb-kolej.xon.pl
- www.hrubieszow.info/info/hrubieszow_i_okolice_e1/p22.htm
- www.bip.bazagmin.pl/werbkowice
- www.zamosc.opoka.org.pl/mapa/hrubpd/10.htm

5. Galeria zdjęć z Werbkowic

-
Werbkowice - galeria zdjęć

6. Położenie Werbkowic



7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Bełżec

sobota, 30 sierpień 2008 10:32
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś, siedziba gminy, położona w powiecie Tomaszów Lubelski w województwie lubelskim, 8 km na południe od Tomaszowa Lubelskiego, 42 km od Zamościa.


2. Historia

Nazwa "Bełżec" pochodzi od słowa "bełz", które w języku ukraińskim oznacza głęboką zarośniętą dolinę potoku, głęboką przepaść. W 1607 r. Król Zygmunt III zezwolił wojskiemu bełskiemu Samuelowi Lipskiemu herbu Grabie założyć na gruntach wsi Przeorsko (dziś Przeorsk) miasto Bełżec. W wyniku konkurencji sąsiedniego Narola i Tomaszowa Lub miasto nie rozwijało się i wkrótce upadło, nie wykształcając układu miejskiego. Bełżec, położony przy ważnym szlaku komunikacyjnym ze Lwowa do Lublina, był zawsze dużą wsią. Do tragicznej historii wszedł Bełżec w czasie okupacji, gdy hitlerowcy założyli tu wiosną 1940 r. w parku dworskim zwanym Lipkami obóz pracy dla Cyganów i Żydów, którzy budowali umocnienia na pobliskiej granicy z ZSRR. Po wymordowaniu więźniów z obozu pracy, w 1942 r. na ugorach zwanych Kozielsko zorganizowano duży obóz zagłady Żydów - SS Sonderkommando Bełżec. Miał on wymiary 275x260 m. Wybudowanych tam było 10 drewnianych baraków i jeden murowany oraz trzy wieże strażnicze. Załoga obozu składała się z ok. 30 Niemców SS-manów i ok. 200 Ukraińców. Komór gazowych było 6. Początkowo zwłoki zakopywano. Od 1943 r. palono na specjalnie przygotowanych paleniskach. Prochy rozsypywano po terenie obozu. Więźniów uśmiercano spalinami z silnika zdemontowanego czołgu radzieckiego. W połowie 42 roku wybudowano nowy, większy obóz, aby mógł sprostać nowym zadaniom podczas jesiennej akcji likwidacji Żydów. W 1943 r. obóz zlikwidowano, budynki zniszczono, a jego teren obsadzono sosnami. Obecnie jest to największy cmentarz Roztocza. W Bełżcu zamordowano ok. 500-600 tys. Żydów polskich, z Austrii, Belgii, Czechosłowacji, Danii, Holandii, Niemiec, Norwegii, Rumunii, Węgier, ZSRR. Zginęło tu również 1500 Polaków. 21 lipca 1944 r. Bełżec został opanowany przez batalion AK, który utrzymał go do nadejścia wojsk radzieckich.


3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Bełżec Bełżec Bełżec



- Cerkiew grekokatolicka pw. Św. Bazylego z 1756r . przeniesiona z Lipska w 1838 r. Zbudowana z bali sosnowych w konstrukcji zrębowej na podmurówce z kamienia polnego, z prezbiterium zwróconym na południe. W górnej części nawy świątynia charakteryzuje się konstrukcją sumikowo - łątkową. Cerkiew jest trójdzielna, składa się z prezbiterium, nawy głównej i niewielkiego babińca. Prezbiterium powstało na planie wydłużonego czworokąta, łączy się z nim od wschodu prostokątna zakrystia, o długości równej długości prezbiterium. Nawa główna zbudowana na planie kwadratu jest szersza od prezbiterium z jednej i od babińca z drugiej strony. Nawę kryje ośmioboczna kopuła zrębowa, zwieńczona latarnią wpuszczającą do wnętrza światło słoneczne. Prezbiterium i babiniec posiadają sklepienia o wykroju zbliżonym do łuku ostrego, również konstrukcji zrębowej. Na zewnątrz całość obiega wokoło zadaszenie, wsparte na belkach zrębu i łączące się z dachem zakrystii i babińca od frontu dzięki czemu powstaje wydatny okap. Powyżej zadaszenia ściany oszalowane są pionowymi deskami. Główne wejście prowadzi do babińca. Nad wejściem łaciński napis z datą powstania świątyni, a na nadprożu data jej przeniesienia do Bełżca. Drugim wejściem jest wejście do zakrystii. Okna świątyni są prostokątne, ujęte ozdobnymi osłonami. Niewielkie kwadratowe okna znajdują się także w tamburze - u podstawy kopuły. Kopuła jest ośmiopołaciowa, a nad latarnią sześciopołaciowa. Dachy nad prezbiterium i babińcem są dwuspadowe, wraz z zadaszeniem kryte są blachą. Nie zachowało się wyposażenie świątyni.

- Cmentarz przycerkiewny powstały XIX w.
- Kościół parafialny powstały 1910 – 1912
- Dzwonnica murowana powstały 1912
- Cmentarz przykościelny powstały w XX w.
- Cmentarz wojenny z I wojny światowej 0,063 ha powstały w latach 20-te XX w.
- Cmentarz wojenny z I wojny światowej 0,024 ha powstały w latach 20-te XX w.
- Były obóz zagłady Żydów
- Kaplica p.w. Niepokalanego Serca NMP, murowana , około 1840 roku.
- Kapliczka św. Jana Napomucena, z początku XIX wieku.
- Kapliczka św. Antoniego, murowana z 2 połowy XIX wieku
- Kapliczka drewniana, domkowa z XX wieku
- Kaplica murowana w centrum wsi, wybudowana w 1947 roku.


4. Bełżec w internecie

-
www.parafiabelzec.prv.pl
- www.belzec.org.pl
- www.belzecpl.webpark.pl
- www.roztocze.stalwol.pl/Roztocze/Fh04/belzec1.htm
- www.diapozytyw.pl/pl/site/szoach/belzec
- www.belzec.pl
- www.izrael.badacz.org/historia/szoa_obozy_belzec.html

5. Galeria zdjęć z Bełżca

-
Bełżec - galeria zdjęć

6. Położenie Bełżca

JavaScript must be enabled in order for you to use Google Maps.
However, it seems JavaScript is either disabled or not supported by your browser.
To view Google Maps, enable JavaScript by changing your browser options, and then try again.

 

7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- www.wikipedia.pl
- www.powiat-tomaszowski.com.pl
- www.zamosc.opoka.org.pl
- www.belzec.pl

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Cieszanów - historia miasta

sobota, 30 sierpień 2008 11:06
Po I rozbiorze (1772) Cieszanów i okoliczne wsie znalazły się pod panowaniem Habsburgów. Po wejściu Cieszanowa w skład Austrii włączono go do powiatu tomaszowskiego w cyrkule bełskim, a później cyrkule żółkiewskim. Krótko w posiadaniu Cieszanowa był Jan Zamojski, który nabył też Nowe Sioło, Chotylub i Łówczę. Wówczas to uruchomiono cegielnię, a Dominikanie zbudowali (1800) murowany kościół. Po kasacie zakonu (1788) parafię przejęło duchowieństwo świeckie, a folwark (1819) sprzedano. Zniesienie pańszczyzny (1828) przypadło na okres, gdy w posiadaniu Cieszanowa byli Rojowscy (herbu Cholewa), po których miasto zatrzymało ich herb. Mimo pewnego zahamowania gospodarczego ludność systematycznie wzrastała. W 1785 r. Cieszanów liczył 1462 mieszkańców, a w 1801r. - 1534. Dokładniejsze dane o liczbie mieszkańców i strukturze społecznej pochodzą dopiero z roku 1857. Wówczas to Cieszanów zamieszkiwało 859 osób wyznania rzymskokatolickiego, 250 grekokatolickiego, 1 ormiańskiego i 1067 mojżeszowego. Wśród nich było 2 księży, 18 urzędników, 12 wojskowych, 1 literat, 1 lekarz, 134 gospodarzy, 88 chłopników, 42 rzemieślników, 6 handlarzy oraz inni. W mieście było 340 domów, a dla załogi wojskowej miejsca na 120-240 ludzi i 25 koni. by w 1909 r. osiągnąć poziom ponad 3000. Do Cieszanowa, oprócz właściwego miasta, zaliczano obszar dworski z folwarkiem na Czereśniach oraz grupę domów zwanych Folwarki Podominikańskie. Grunty były liche, dokuczał głód, a wśród niedożywionej ludności szerzyły się choroby. Sporo osób szukało sezonowych zarobków poza środowiskiem, a inni emigrowali do Ameryki Północnej. Ożywienie nastąpiło dopiero w drugiej połowie XIX w. W wyniku reformy (1867) administracyjnej Cieszanów obrany został na siedzibę powiatu, który zasięgiem swym obejmował obszar sądowego powiatu cieszanowskiego i lubaczowskiego, oraz 5 gmin z powiatu niemirowskiego. Graniczył on z powiatem rawskim, jaworowskim, jarosławskim, oraz biłgorajskim i tomaszowskim z guberni lubelskiej Królestwa Polskiego. Na tym terenie znajdowało się i miasto (Lubaczów), 5 miasteczek (Cieszanów, Lipsko, Narol, Oleszyce, Płazów), oraz 62 gminy wiejskie i 64 obszary dworskie. Rząd austriacki zorganizował w mieście urzędy, założono sąd powiatowy, samorząd, urząd pocztowy i urząd skarbowy.
Należy wspomnieć, iż Cieszanów był też aktywnym ośrodkiem życia politycznego w Galicji. W 1809 r. przechodziły tędy wojska polskie Księstwa Warszawskiego, ale nadzieje na odzyskanie niepodległości nie ziściły się wówczas. Cieszanów znalazł się w strefie przygranicznej. Położenie to sprawiło, iż podczas kolejnych zrywów wolnościowych środowisko cieszanowskie ożywiało się. Poprzez Cieszanów wysyłano z Galicji broń, amunicję, środki opatrunkowe oraz ochotników do walk. To właśnie dla powstańców styczniowych zorganizowano to (największy w Galicji) szpital, w którym leczyli się ranni przywiezieni spod Kobylanki (6 V 1863) oraz innych pól bitewnych. Zmarli powstańcy chowani byli na miejscowym cmentarzu. Podczas powstania stacjonował w mieście, celem utrzymania porządku nad granicą, szwadron huzarów węgierskich. Wprowadzenie w Galicji autonomii przyczyniło się do ożywienia życia politycznego i kulturalnego. W 1883 r. ufundowano pomnik Jana III Sobieskiego, a w 50-lecie bitwy pod Kobylanką zorganizowano wielką uroczystość, podczas której odsłonięto pomnik w lesie za Nowym Lublińcem. W Cieszanowie zorganizowano oddział Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego (1871), i Ochotniczą Straż Pożarną (1879), Towarzystwo Kasynowe z czytelnią, Towarzystwo Dobroczynności (1884), Stowarzyszenie Mieszczańskie "Gwiazda" (1904), Stowarzyszenie Gimnastyczne "Sokół", drużynę skautowską, bartoszową, strzelecką, oraz inne, z których na wymienienie zasługuje koło Polskiego Stronnictwa Ludowego. Wspomnieć należy też o działalność Towarzystwa Zaliczkowego, zawiązaniu Spółki Oszczędności i Pożyczek (1904), oraz otwarciu (1912) Składnicy Kółek Rolniczych. Miasto przeżywało znowu okres swego rozwoju, a sporo młodzieży kształciło się. W Cieszanowie czynna była 5-klasowa szkoła ludowa, do której uczęszczały też dzieci z Woli Nowosielskiej i Folwarków Nowosielskich (przysiółki Nowego Sioła). Dalszą naukę kontynuowano w szkołach średnich (Jarosławiu, Lwowie, Przemyślu) oraz wyższych (Krakowie, Lwowie).
Rozwój Cieszanowa zahamowany został przez wybuch I wojny światowej. Po porażce pod Komarowem i Zamościem (9 IX 1914r.) wojska austriackie rozpoczęły odwrót, a wojska rosyjskie (11 IX) wkroczyły do Cieszanowa i utrzymały się tu do 18 VI 1915 r. Podczas I wojny światowej miasto zostało spalone, a władze powiatowe tymczasowo zostały przeniesione do Lubaczowa. Z wojny tej wyszedł Cieszanów poważnie zniszczony, ale pokolenie to doczekało się wskrzeszenia Ojczyzny.
Po zakończeniu wojny i rozpadzie monarchii Austro - Węgierskiej władzę w Cieszanowie przejęli Ukraińcy (1 XI 1918 r.), którzy rozbroili polską straż bezpieczeństwa, aresztowali organizatorów obrony miasta i rozstrzelali w Niemirowie. Wyzwolenie Cieszanowie nastąpiło 6 XII 1918 r., kiedy oddziały ukraińskie ustąpiły przed legionistami polskimi dowodzonymi przez generała Jarosza. Administracyjnie włączono Cieszanów do województwa lwowskiego, a w 1919 r. władze powiatowe wróciły do Cieszanowa. Podjęto jednak decyzję o przeniesieniu ich nas stałe do Lubaczowa, gdzie 1 I 1923 r. rozpoczęły swe urzędowanie. Cieszanów był nadal ośrodkiem życia kulturalnego powiatu. Żywą działalnością przejawiały różne organizacje społeczne i polityczne. Na miejscu był sąd grodzki, ekspozytura urzędu skarbowego, szkoła powszechna III stopnia, poczta, urząd katastralny, kasa chorych i inne. W 1921 r. uruchomiony został zakład produkcyjny wozów "Agra". Czynne były 2 młyny, 2 kruparnie, olejarnia, 5 hurtowni, 7 restauracji, 2 hotele, nie wymieniając licznych sklepów i warsztatów rzemieślniczych. Spółka Oszczędności i Pożyczek kontynuowała swą działalność pod nazwę Kasa Stefczyka. Staraniem władz miejskich uruchomiono seminarium nauczycielskie, dzięki któremu (1925-1932) sporo młodzieży zdobyło wykształcenie i zawód. W 1939 r. było 3 lekarzy, 1 weterynarz, kilku adwokatów i notariuszy. Był więc Cieszanów niewielkim środowiskiem miejskim, w którym w 1921 r. było 2282 mieszkańców.
Rozpoczęta 1 IX 1939 r. II wojna światowa swym zasięgiem szybko objęła Cieszanów. Już 7 IX spadły pierwsze bomby, a już 12 IX wkroczyli Niemcy, którzy aresztowali burmistrza mgr Bolesława Bajorskiego, Sekretarza Zarządu Miejskiego Jana Kopfa i kierownika szkoły Kazimierza Kalecińskiego. Po wycofaniu się Niemców weszły na krótko oddziały Armii Czerwonej a po ich odejściu za opłotkami miasta ustawiona została linia demarkacyjna. Żydzi wyjechali na teren włączony do ZSRR. Cieszanów znalazł się w obrębie tzw. Generalnego Gubernatorstwa. Administracyjnie przydzielony został do powiatu tomaszowskiego, a po jego skasowaniu wszedł w skład powiatu zamojskiego (dystrykt lubelski). W mieście zakwaterowano straż graniczną oraz wojsko, które wiosną 1940 r. przystąpiło do budowy drogi strategicznej Zamch - Żuków. Zniszczono wówczas żydowski cmentarz (nagrobki użyto na budowę szosy), a dla sprowadzonych Żydów założono obóz przymusowej pracy (zatrudnieni byli przy kopaniu umocnień nadgranicznych). Po uderzeniu Niemców na ZSRR (22 VI 1941) opuściły Cieszanów oddziały Wehrmachtu i Grenzschutzu. Młodzież na jakiś czas mogła wrócić do nauki w budynku szkolnym.
Mieszkańcy nie poddawali się okupantowi, który terrorem starał się utrzymać ich w posłuszeństwie. Już w 1939 r. zaczęto formować zręby konspiracji. Na terenie Cieszanowa istniały dwie placówki Armii Krajowej. Wiosną 1944 roku skutkiem zagrożenia ze strony UPA, ludność polska zaczęła opuszczać miasto i wyjeżdżać za San. W dniu 2 V, pod osłoną partyzantów, większość pozostałej ludności ewakuowano do Rudy Różanieckiej, a w nocy z 2 na 3 V został Cieszanów prawie doszczętnie spalony przez Ukraińców. Taki sam los spotkał Kowalówkę i Doliny (30 IV).
Po wyzwoleniu Cieszanowa (21 VII 1944) ludność zaczęła wracać na pogorzeliska miasta.
Pierwsza grupa Polaków wróciła już 27 VII 1944 r. 1 VIII powołano Miejską Radę Narodową, a 7 VIII Paweł Lisowski rozpoczął pełnić obowiązki burmistrza. Zorganizowano posterunek Milicji Obywatelskiej, uruchomiono urząd pocztowy (15 IX) i rozpoczęto zajęcia w szkole (18 IX). Po zorganizowaniu władz powiatowych w Lubaczowie wyłączono Cieszanów z powiatu tomaszowskiego i włączono do lubaczowskiego, który wszedł w skład województwa rzeszowskiego. Pierwsze lata powojenne, to okres wytężonej pracy zmierzającej do unormowania życia w środowisku. Ludzie, z braku domów, mieszkali nawet w piwnicach. Sytuacja nieco polepszyła się po przesiedleniu ludności ukraińskiej do ZSRR (1945) i na Ziemie Odzyskane (1947). Fakt ten jednak wycisną swe piętno na stanie liczebnym mieszkańców Cieszanowa: w 1945 r. było 1015 osób a w 1946 r. zaledwie 958. Status miejski poważnie został zagrożony. Pod obrady Miejskiej Rady Narodowej wniesiony został (18 II 1951) projekt rezygnacji z praw miejskich i włączeniu Cieszanowa do gminy zbiorowej. Po regulacji granic administracyjnych (1954) sytuacja nieco zmieniła się. Od Cieszanowa odłączono Folwarki, a przyłączono Wolę Nowosielską i tzw. Parcelację przynależną do Nowego Sioła. Stąd w 1957 r. Cieszanów liczył 1352 mieszkańców. W 1959 r. uwidoczniony został znowu spadek (1267) liczby ludności. Władze miejskie czyniły starania w sprawie regulacji miasta, uruchomienia tkalni i cegielni. Walne Zgromadzenie Okręgowej Spółdzielni Rolniczo - Handlowej podjęło (8 II 1948) uchwałę o zmianie nazwy i przyjęciu statutu Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska". Działała też druga placówka tego typu - Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" Cieszanów - Wieś. W 1949 r. obie spółdzielnie połączyły się. Ponadto, z przedsiębiorstw handlowych, w 1948 r. czynny był sklep Państwowej Centrali Handlowej, 4 sklepy prywatne i 2 restauracje. Uruchomiono też ośrodek zdrowia, izbę porodową, lecznicę dla zwierząt, aptekę i przedszkole. Otwarto bibliotekę publiczną i stałe kino. Powstał urząd stanu cywilnego. Przy szkole państwowej zorganizowano, jako jeden z nielicznych w kraju, internat. Reaktywowano (1948) Kasę Stafczyka, która później kontynuowała swą działalność pod nazwą Gminna Kasa Spółdzielcza (1950), Kasa Spółdzielcza (1961) a od 1965 r. jako Bank Spółdzielczy. Doprowadzenie prądu elektrycznego (1956) stworzyło dogodniejsze warunki rozwoju miasta. Uruchomiony został Zakład Zabawek Miękkich i filia Lubaczowskich Zakładów Galanteryjnych. Powstało kółko rolnicze przekształcone później w Spółdzielnię Kółek Rolniczych, otwarto stację CPN. Ludność zaczęła budować nowe, murowane domy. Zbudowano ośrodek zdrowia, agronomówkę, lecznicę dla zwierząt, pawilon handlowy i dom strażaka. W okresie Millenium otwarta została wystawa obrazująca dzieje miasta (1958) a na Rynku odsłonięto pomnik (1966). W roku 1952 przewodniczącym Rady Miejskiej Cieszanowa został Jan Walków, który doprowadził do elektryfikacji Cieszanowa (1956). W wyniku reformy administracyjnej (1 I 1973) rozpoczął działalność wspólny Urząd Miasta i Gminy Cieszanów. W skład gminy weszły następujące sołectwa: Chotylub, Dachnów, Folwarki, Niemstów i Nowe Sioło z gromady Dachnów, Kowalówka, Nowy Lubliniec, Stary Lubliniec i Żuków z gromady Nowy Lubliniec, oraz Gorajec z gromady Płazów. Na tym terenie 1 X 1977 r. uległy zmianie nazwy następujących miejscowości: Chotylub na Lubice, Dachnów na Jaworzynę, Gorajec na Dąbrowę i Niemstów na Chmielowice. Po likwidacji trójstopniowego podziału administracyjnego (1 VI 1975) Cieszanów znalazł się w obrębie województwa przemyskiego.
Władzę wykonawczą w gminie sprawował Naczelnik Miasta i Gminy, który zaczął sukcesywnie scalać grunty, gdyż działki były rozdrobnione. W latach 1973 - 75 dokonano tego w Chotylubiu, a następnie w Niemstowie. W Cieszanowie scalenie miało miejsce w roku 1977, w Żukowie w 1986, a Folwarki scalono w 1989r. Powstały nowe osiedla mieszkalne w Cieszanowie: blok przy ul. Witosa (1982), Osiedle Armii Krajowej wybudowane w latach 1983-1985, cztery bloki tworzące Osiedle Kustronia (1988-89) i blok przy ul. Rynek (1992). Pierwszym Burmistrzem Miasta i Gminy Cieszanów był Jan Kowal, którego w następnych wyborach zastąpił wcześniejszy naczelnikiem Edward Dziaduła. Aktualnie funkcję Burmistrza sprawuje wybrany w ostatnich wyborach Zdzisław Zadworny. W wyniku reformy administracyjnej kraju od 1 stycznia 1998 r. Cieszanów należy do powiatu lubaczowskiego w województwie podkarpackim.
Dział : Miejscowości

Tarnogród

sobota, 30 sierpień 2008 12:54

1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : miasto siedziba gminy miejsko-wiejskiej w powiecie Biłgoraj, województwo lubelskie.


2. Historia


Herb TarnogroduAutor tej wersji herbu - Artur Jan Fijałkowski - grafika udostępniona jest na licencji Creative Commons Attribution ShareAlike 2.5

  • Tarnogród został lokowany na miejscu starego grodziska Cierniogród
  • w maju 1567 Cierniogród otrzymuje prawa miejskie od króla Zygmunta II Augusta
  • w 1589 miasto i okoliczne wsie znajdują się w dobrach Jana Zamoyskiego
  • 26 listopada 1715 zawiązuje się tutaj antysaska konfederacja tarnogrodzka
  • po rozbiorach Polski miasto dostaje się pod zabór austriacki
  • od 1809 w granicach Księstwa Warszawskiego
  • w 1810 powstaje powiat tarnogrodzki do którego należą miasta: Krzeszów, Frampol, Goraj, Janów i Biłgoraj.
  • w 1865 społeczność Tarnogrodu bierze udział w powstaniu styczniowym
  • w 1869 za udział w powstaniu styczniowym Tarnogród traci prawa miejskie
  • 10 grudnia 1945 zniesiono Sąd Grodzki w Tarnogrodzie Dz.U. 1945 nr 56 poz. 316
  • w 1954 istnieją plany reaktywowania powiatu tarnogrodzkiego
  • w 1987 Tarnogród odzyskuje prawa miejskie
 
3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Tarnogród Tarnogród Tarnogród

 

  • Drewniany (modrzewiowy) kościółek pw. św. Rocha z 1600-1624 (najstarszy na Zamojszczyźnie) z polichromowanym wnętrzem; wybudowany przez tarnogrodzian jako kościół wotywny, mający ich chronić przed częstymi zarazami
  • Późnobarokowy kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, zbudowany w latach 1750-1777 wg projektu lwowskiego architekta Bernarda Meretyna, z drogocennymi obrazami Tintoretta (skradzionymi w 1994 r., lecz odnalezionymi)
  • Wolnostojąca dzwonnica z 1777 r. przy kościele parafialnym oraz zabytkowa plebania (1905-1907)
  • Jedyna w powiecie biłgorajskim czynna cerkiew prawosławna pw. Świętej Trójcy z 1870-1875 (z nieczynnym cmentarzem)
  • Synagoga z 1686 r. (obecnie biblioteka i muzeum) z zachowaną aron ha-kodesz, rozbudowana w XIX w.
  • Rzymskokatolicki i prawosławny (dawniej również greckokatolicki) cmentarz założony w 1828 r., z wiekowymi grobowcami (m.in. 10 nagrobków z 1 połowy XIX wieku)
  • Kirkut na Przedmieściu Różanieckim, funkcjonujący od XVII wieku do 1942, odrestaurowany w 1986 r.
  • Cmentarz epidemiczny przy ul. Krzywej, czynny w XVII i XVIII w.
  • Czynny cmentarz rzymskokatolicki przy ul. 22 Lipca, założony na początku XIX w.
  • Cmentarz żydowski przy ul. Nadstawnej z II wojny światowej (założony w 1942, uporządkowany w 1986)

4. Tarnogród w internecie

- pl.wikipedia.org/wiki/Tarnogród
- www.tarnogrod.eu

5. Galeria zdjęć z Tarnogrodu

- Tarnogród - galeria zdjęć

6. Położenie Tarnogrodu


7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- www.wikipedia.pl

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Zwierzyniec

sobota, 30 sierpień 2008 13:09
 
1. Położenie
 
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : miasto, siedziba gminy w powiecie Zamość, województwo lubelskie.

2. Historia

Herb ZwierzyńcaZwierzyniec powstał w 1593 r. na terenie tzw. włości Szczebrzeskiej, włączonej do ordynacji zamojskiej przez jej założyciela kanclerza Jana Zamoyskiego. Utworzono tu wówczas drugi w Polsce zwierzyniec myśliwski, ogrodzony 30 kilometrowym parkanem oraz wybudowano okazały dwór modrzewiowy. Dało to początek i nazwę miejscowości. W wieku XVII Zamoyscy podejmowali też znakomitych królewskich gości: Władyslawa IV, Jana Kazimierza, Michała Korybuta Wiśniowskiego. To w Zwierzyńcu rozkwitła miłość Marii Kazimiery D'Arguin i Jana Sobieskiego. W latach 1741-47 Teresa i Tomasz Zamoyscy w podzięce za narodziny długo oczekiwanego syna Klemensa wybudowali kościół barokowy na jednej z wysp stawu, wykonanego w poprzednim stuleciu przez jeńców tureckich i tatarskich. Na początku XIX wieku Zamoyscy przenieśli do Zwierzyńca Zarząd Ordynacji Zamoyskiej, do wybudowanego w tym celu kompleksu klasycystycznych gmachów. Dało to impuls do intensywnego rozwoju miejscowości. Wybudowano wtedy domy dla urzędników ordynackich, o których wykształcenie bardzo dbano, wysyłając ich na kształcenie za granicę. Zatrudniano też cudzoziemskich specjalistów z Anglii, Włoch, Niemiec. Pracowali oni w powstających zakładach przemysłowych takich jak pierwsza w Polsce fabryka maszyn rolniczych (1804) czy funkcjonujący do dziś browar (1806 r). W czasie Powstania Listopadowego Zwierzyniec był miejscem postoju i przemarszu wojsk powstańczych z gen. Józefem Dwernickim i Piotrem Wysockim. Powstanie styczniowe zaznaczyło się zwycięską bitwą pod pobliską Panasówką. Jej śmiertelne ofiary, z węgierskim ochotnikiem mjr Edwardem Nyary, złożono we wspólnej mogile na skraju miejscowości. W 1901 r. pomoc i schronienie znalazł tu zbieg z Petersburga, Józef Piłsudcki. Ordynaccy leśnicy pomogli mu przedostać się nielegalnie przez granicę z Galicją na Tanwii. Na przełomie XIX i XX w Zwierzyniec stał się modną miejscowością letniskową. Z myślą o letnikach i mieszkańcach urządzono park zwany ogrodem skarbowym i umieszczono w nim pomnik szarańczy przeniesiony z Hamernii. W 1905 roku definitywnie rozebrano ogrodzenie zwierzyńca myśliwskiego. Świadkiem krwawych zmagań I wojny światowej jest cmentarz wojenny, kryjący groby osób kilku narodowości. We wrześniu 1939 r. przez Zwierzyniec prowadził szlak bojowy Stefana Roweckiego i Stanisława Sosabowskiego. W Ordynacji ukrywało się wiele osób, m.in. gen. Stanisław Tatar i Jerzy Wasowski. W czasie okupacji był tu prężny ośrodek 9 p.p. Armii Krajowej. Hitlerowcy urządzili w Zwierzyńcu obóz dla jeńców francuskich, przekształcony potem w obóz przejściowy dla pacyfikowanej i wysiedlanej ludności Zamojszczyzny. W ratowaniu dzieci z tego obozu osobiście zaangażował się ordynat Jan Zamoyski i jego żona Róża. Wejście na te tereny Armii Czerwonej w lipcu 1944 r. wcale nie oznaczało końca walk i nastania spokoju. 350 letnia Ordynacja Zamoyska została rozwiązana. Ostatni ordynat pod fałszywymi zarzutami trafił na kilka lat do więzienia. Zwierzyniec wyszedł obronną ręką, ale nowe części miejscowości trzeba było odbudować. W 1990 r. Zwierzyniec otrzymał prawa miejskie.

3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Zwierzyniec Zwierzyniec Zwierzyniec
 
- Kościół filialny pw. św. Jana Nepomucena - murowany barokowy kościół, położony na wyspie stawu kościelnego w samym centrum Zwierzyńca Wybudowany w latach 1741-1747 z fundacji Tomasza Antoniego Zamoyskiego jako wotum za przywrócenie zdrowia i urodziny oczekiwanego syna - Klemensa. Budowniczym był prawdopodobnie Jan Columbani. Wnętrze udekorowane jest iluzjonistyczną polichromią wykonaną przez Łukasza Smuglewicza.

- Budynki zarządu Ordynacji Zamoyskiej - klasycystyczne, wzniesione w 1 poł. XIX w. Pierwotnie składały się z drewnianego pałacu, czterech murowanych i dwóch drewnianych oficyn. Do naszych czasów dotrwały tylko murowane oficyny, z których jedna została nadbudowana w 2 poł. XIX w. Jest to tzw. "pałac administracji" będący obecnie siedzibą Zespołu Szkół Drzewnych i Ochrony środowiska im. Jana Zamoyskiego.

- Rezydencja plenipotenta Ordynacji Zamojskiej z 1890 r. - jest to piękna modrzewiowa, piętrowa willa, zbudowana w stylu uzdrowiskowym. Obecnie mieści się w niej siedziba dyrekcji Roztoczańskiego Parku Narodowego.

- Browar murowany - zbudowany w 1804 r, przebudowany w 1806 r. i remontowany po pożarze w 1810 r., później w 1878 r. Jego część stanowi jedna z oficyn dawnego pałacu. Browar jest nadal czynny.

- Kamień, w formie prostopadłościanu, przeniesiony z Hamerni, znajdujący się na skraju parku od strony stawu i ul. Browarnej. Jest to pamiątka plagi szarańczy z 1711 r.

- Monument kamienny na wyspie stawu kościelnego.


- Oberża z 1852 roku, murowana.

- Dom łowczego z 1895 roku.

- Figurka Matki Boskiej z Lourdes z 1905 roku.

- Dzwonnica przy "kościele na wyspie"

- Zwierzyniec oprócz licznych zabytków ma również do zaoferowania turystom szereg imprez cyklicznych m.in. - Letnia Akademia Filmowa, szczegółowy kalendarz imprez cyklicznych zainteresowani moga pooglądać
- tutaj - .

- Zwierzyniec i teren gminy Zwierzyniec jest również siedzibą dyrekcji Roztoczańskiego Parku Narodowego, Ośrodka Muzealno - Edukacyjnego Roztoczańskiego Parku Narodowego, Roztoczańskiego Parku Narodowego i Stawów Echo w Roztoczańskimo Parku Narodowym.

4. Zwierzyniec w internecie

-
www.zwierzyniec.info.pl
- www.lublin.lasy.gov.pl/zwierzyniec
- www.laf.kompas.net.pl
- www.krajobrazy.pl/galeria.php?kat=180
- www.zamosc.opoka.org.pl/mapa/szczeb/11.htm
- www.roztoczanskipn.pl

5. Galeria zdjęć ze Zwierzyńca

-
Zwierzyniec - galeria zdjęć

6. Położenie Zwierzyńca

JavaScript must be enabled in order for you to use Google Maps.
However, it seems JavaScript is either disabled or not supported by your browser.
To view Google Maps, enable JavaScript by changing your browser options, and then try again.


7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

Tekst opisujący historię Zwierzyńca pochodzi ze strony - www.zwierzyniec.info.pl - autorem tesktu jest Pan Marek Marcola.


Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.

 
Dział : Miejscowości

Bończa

sobota, 30 sierpień 2008 12:22

1. Położenie

Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś w gminie Kraśniczyn w powiecie Krasnystaw, województwo lubelskie.


2. Historia

 
3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Bończa Bończa Bończa

 

- Dwór z początku XIX wieku, klasycystyczny, murowany, piętrowy. Kryty dachem dwuspadowym. Wzniesiony na rzucie wydłużonego prostokąta, z silnie wysuniętymi ryzalitami bocznymi. Dwór otoczony jest przepięknym parkiem krajobrazowym z początku XIX wieku. Obecnie mieści się tutaj Dom Opieki Społecznej.

- Kościół parafialny pw. św. Stanisława biskupa - pierwotnie zbór kalwiński wzniesiony przez Mikołaja Sienickiego ok. 1577 roku późnorenesansowy, jednonawowy. Obok dzwonnica bramna z XIX wieku.

- Cerkiew prawosławna pw. Matki Boskiej Dobrej Opieki - wzniesiona w drugiej połowie XIX wieku. Murowana jednonawowa na rzucie prostokąta. Wewnątrz zachowany ikonostas i wyposażenie z XVIII i XIX wieku.

- Kapliczka - z początku XIX wieku z rzeźbą ludową św. Jana Nepomucena, murowana otwarta z trzech stron łukami arkadowymi i przykryta dachem namiotowym.


4. Bończa w internecie

-

5. Galeria zdjęć z Bończy

-
Bończa - galeria zdjęć

6. Położenie Bończy

JavaScript must be enabled in order for you to use Google Maps.
However, it seems JavaScript is either disabled or not supported by your browser.
To view Google Maps, enable JavaScript by changing your browser options, and then try again.



7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- www.wikipedia.pl


Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Bondyrz

sobota, 30 sierpień 2008 06:54

1. Położenie
Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś w gminie Adamów w powiecie Zamość, 5 km na południowy-zachód od Adamowa, w dolinie Wieprza, województwo lubelskie.


2. Historia


3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje

Bondyrz  Bondyrz Bondyrz



- Muzeum Historyczne Inspektoratu Zamojskiego Światowego Związku Żołnierzy AK - w budynkach Fabryki Mebli (22-442 Adamów, Bondyrz 179a/3, tel. 084 618 62 85)

- Prywatne zbiory skamieniałości i minerałów pana Jana Sitka (22-442 Adamów, Bondyrz 179a/3, tel. 084 618 62 85)



4. Bondyrz w internecie

-

5. Galeria zdjęć z Bondyrza

-
Bondyrz - galeria zdjęć

6. Położenie Bondyrza

JavaScript must be enabled in order for you to use Google Maps.
However, it seems JavaScript is either disabled or not supported by your browser.
To view Google Maps, enable JavaScript by changing your browser options, and then try again.


 

7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

- www.wikipedia.pl

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Chotylub

sobota, 30 sierpień 2008 10:58
1. Położenie

Podstawowe informacje i położenie geograficzne : wieś w gminie Cieszanów w powiecie Lubaczów, w województwie podkarpackim.

2. Historia

Powstanie Chotylubia wiąże się z działalnością Stanisława Cieszanowskiego, który nabył te ziemie pod koniec XVI wieku. W 1565 roku Chotylub był miejscem karczowanym i zasiewanym przez kmieci z Nowego Sioła, lecz nie było jeszcze lokacji wsi. Lokacja nastąpiła w 1579 roku i wieś stała się własnością Cieszanowskiego, a w 1618 roku wyliczana była jako wieś w rejestrze poborowym. Dzieje Chotylubia były związane z historią Cieszanowa. W XVII w. wieś ta należała do rodziny Bełżeckich, z których Aleksander Stanisław przekazał ją sprowadzonym w 1674 r. dominikanom, jako uposażenie klasztoru. Jednak z chwilą śmierci fundatora w 1677 r. jego syn Adam Antoni odebrał zakonnikom wieś i nic nie pomogło prowadzenie procesu w Trybunale Koronnym w Lublinie. Po I rozbiorze Polski wieś znalazła się po zaborem austriackim i była własnością Jana Zamoyskiego, a w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku Rojowskich. Kolejnymi właścicielami Chotylubia byli: Tytus Zarzycki, Józef Rogowski, Maria hr. Lanckorońska, Jan Krzyżanowski.  1880 r. wieś liczyła 970 osób, z tego wiernych wyznania rzymsko - katolickiego było 494, wyznania greko - katolickiego 448 oraz 28 Żydów. Przez wieki we wsi żyli zgodnie Polacy i Rusini. Śladem po mieszkających w Chotylubiu Ukraińcach jest drewniana cerkiew grekokatolicka. Wybudowano ją około 1888 r. Ma typową budowę trójdzielną i trójkondygnacyjną. Po 1947 roku została zamknięta, a po odnowieniu w 1984 r. użytkowana była przez parafię rzymsko - katolicką w Cieszanowie. W Chotylubiu znajduje się stary, nieczynny cmentarz grekokatolicki. Zachowały się też dwie murowane kapliczki z kończ XIX wieku, 10 drewnianych chałup z początku XX w. i pozostałość po parku z XIX wieku. Podczas II wojny światowej (1944) Chotylub zajęły bandy UPA. Ukraińcy zamordowali 11 Polaków, reszcie kazali opuścić wieś, którą w dużej części spalili. W latach pięćdziesiątych w Chotylubiu zbudowano nową szkołę, a później dom nauczyciela. W roku 1996 rozpoczeto budowę nowej murowanej świątyni pw. Św. Jadwigi Królowej wg. projektu inż. archidiec. Adama Gustawa oraz inż. Janusza Piejko (konstrukcje) z Rzeszowa. Kamień węgielny poświęcił Jan Paweł II 10 czerwca 1997 r. podczas pielgrzymki do Polski, a w r. 1998 wmurował go bp Mariusz Leszczyński i odprawiona została pierwsza msza św., a 15 października 2000 r. bp zamojsko-lubaczowski Jan Śrutwa poświęcił kościół i przekazał do użytku wiernym.


3. Godne polecenia - zabytki, imprezy, atrakcje


Chotylub Chotylub Chotylub



- Dawna cerkiew parafialna grekokatolicka p.w. Przenajświętszej Bogurodzicy Pokrow, obecnie kościół filialny rzymskokatolicki p.w. Opieki NMP.

- Przy drodze do Chotylubia kapliczka, murowana, czteroboczna, kryta daszkiem namiotowym blaszanym, w bocznych niszach obrazy św. Floriana i Jana Nepomucena (zapewne z XIX w.).

- Nieczynny cmentarz grekokatolicki.



4. Chotylub w internecie



5. Galeria zdjęć z Chotylubia

-
Chotylub - galeria zdjęć

6. Położenie Chotylubia

7. Źródła opisów i wykorzystane materiały

Zdjęcia wykorzystane w opisie miejscowości są własnością naszego serwisu, informacje odnośnie ich ewentualnego wykorzystania znajdą Państwo - tutaj.
Dział : Miejscowości

Strona 1 z 9

Reklama

Pogoda w Zamościu

Przewaga chmur

1°C

Zamość

Przewaga chmur

Wilgotność: 58%

Wiatr: 11.27 km/h

Google Translate

Bulgarian Croatian Czech English French German Hebrew Hungarian Italian Japanese Lithuanian Portuguese Romanian Russian Slovak Spanish Swedish Ukrainian

Strefa usług

Our website is protected by DMC Firewall!